Rozwój technologii informatycznych i telekomunikacyjnych (ICT), a w szczególności Internetu obserwowany od początku lat 90. XX wieku znacząco zwiększył zainteresowanie podmiotów politycznych tymi środkami, a równocześnie stworzył techniczną możliwość obywatelskiej partycypacji politycznej na niespotykaną wcześniej skalę.

Spróbujmy zatem nakreślić obszar badawczy, w którym zaistnieć może model społeczno-polityczny roboczo określany mianem „elektronicznej republiki”: model bezpośredniej partycypacji obywatelskiej w życiu publicznym z wykorzystaniem Internetu.

Tekst omawia podstawowe założenia teoretyczne tego modelu, krytycznie analizuje rolę nowych mediów w demokratyzacji życia publicznego oraz przedstawia praktyczne przykłady wdrożeń e-partycypacyjnych z różnych krajów.