E-government 2.0 to nie tyle inny, a właściwie — nie tylko inny typ administrowania, ale to przede wszystkim inny sposób komunikowania się z obywatelami. Sposób, który nadaje impuls i wyzwala zmiany w przyjętych zasadach, metodach i środkach administrowania.

Komunikacja staje się tym samym przyczyną zmian w powszechnie rozumianej administracji, zarządzaniu, tudzież rządzeniu, gdzie obywateli zaczyna postrzegać się jako partnerów, a nie klientów.

Tekst analizuje porównawczo strategie wdrożeniowe e-government w wybranych krajach: Unii Europejskiej jako całości oraz Estonii, Wielkiej Brytanii, Norwegii i USA jako państwach uznawanych za liderów w tej dziedzinie. Punktem odniesienia dla tej analizy są dokumenty strategiczne ONZ oraz polskie inicjatywy w tym obszarze.